Słowo na niedzielę 14 kwietnia 2024 roku – III Niedziela Wielkanocna- Niedziela Biblijna

(Dz 3,13-15.17-19;           Ps 4, 2.4 i 9;             1 J 2,1-5a;             Łk 24,35-48)

Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba wskrzesił Jezusa. Bóg dźwiga z utrapienia, okazuje miłosierdzie i wysłuchuje prośby. Chrystus jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy. Jezus tłumaczy, że musiały się wypełnić zapowiedzi Pisma.

Piotr w swoim drugim wystąpieniu publicznym przypomniał słuchaczom Stary Testament i wielkie wydarzenia z życia Jezusa, by ludziom, którzy byli świadkami uzdrowienia, wytłumaczyć, że to Chrystus przywrócił zdrowie paralitykowi, że cud dokonał się przez wiarę w Jezusa Chrystusa i dzięki Jego osobistej interwencji. Tytuły, którymi w czasach apostolskich nazywano Jezusa, wskazują na Jego chrystologie.

Jezus dla Piotra to:

1) Sługa Boży– termin zaczerpnięty z Proroctwa Izajasza. Proroctwo o Słudze Pańskim zapowiadało ofiarę zbawczą Syna Bożego, który stał się człowiekiem. Dlatego to imię Sługi, który cierpiał, został ukrzyżowany i zmartwychwstał, jest źródłem zbawienia.

2) Święty i Sprawiedliwy– co oznacza mesjańską funkcję Jezusa. Jezus jest tutaj przeciwstawiony mordercy Barabaszowi. Jest moralnie doskonały, ponieważ Jego życie i działalność były zgodne z wolą Bożą. Odpowiadał zatem tym warunkom, które miał spełniać oczekiwany Mesjasza- miał być wolnym od grzechu.

3) Prorok, którego zapowiadał w Starym Testamencie Mojżesz.

4) Pomazaniec– Chrystus jest zapowiadanym przez proroków Mesjaszem, co sprawdziło się w Jego życiu, działalności, męce i zmartwychwstaniu, wreszcie wywyższeniu Go przez Ojca.

5) Dawca życia– gdyż daje ludziom życie wieczne. Jest to tytuł, który podkreśla bóstwo Chrystusa, mającego władzę nad życiem. Piotr zaznacza też, że Żydzi niewłaściwie postąpili z Jezusem, choć przyznaje, że uczynili to w nieświadomości, niemniej jednak wzywa ich do pokuty i nawrócenia.

Psalmista doświadczył pomocy Boga i z ufnością zwraca się do Niego w modlitwie. Zachęca innych, by jak on zaufali jedynemu Bogu, który jest źródłem radości i bezpieczeństwa. Głębokie zaufanie Bogu pozwala psalmiście przejść przez różnorakie próby. Prośba o światło rozpromienionego oblicza Boga niesie w sobie wyobrażenie uśmiechającego się Boga, który błogosławi człowiekowi i udziela mu swojej łaski. Ukazywanie przez Boga swego oblicza było znakiem Jego łaskawości i przychylności. Z kolei odwracanie twarzy przez Boga (zakrywanie jej) oznaczało cofnięcie błogosławieństwa i Bożej opieki. Wiara psalmisty sprawia, że Bóg udziela mu pokoju, który w jego warunkach objawia się spokojnym snem Jest to spokój kogoś, kto znalazł wielki skarb. Żadne skarby ziemskie nie są w stanie dać takiego szczęścia.

Święty Jan w tym liście pisze do swoich dzieci w Chrystusie. Używa formy zdrobniałej, która wskazuje na miłość ojcowską i pasterską. Autor nawiązując do poprzednich napomnień wzywa do walki z grzechem. Chodzi o grzeszne czyny, sporadyczne upadki, a nie o stan grzechu. Jan pisze, że i ludzie dobrzy popełniają grzechy. Popełniając grzech ze słabości nie powinniśmy tracić nadziei, ponieważ mamy obrońcę u Ojca. Ofiara, jaką Chrystus składa jest ofiara przebłagalną za grzechy wszystkich ludzi, oczyszcza ich i jedna z Bogiem. Jan ma na myśli nie tylko ofiarę krzyżową, lecz również aktualną działalność Jezusa uwielbionego. Jezus zmartwychwstały żyje i jest naszym pojednaniem z Bogiem. Zachowywanie przykazań jest widzialnym sprawdzianem prawdziwej znajomości Chrystusa i Boga. Jan używa w tym krótkim fragmencie zaimków (Go, Jego, Nim, On) oznaczających zarówno Chrystusa i Boga. Dla autora listu wspólnota z Chrystusem jest równoznaczna ze wspólnotą z Bogiem. Do poznania Boga trzeba żywej wiary i miłości. Poznanie Boga zawiera poznanie tego, kim On jest, i tego, czego On chce tj. Jego przykazań. Kto zachowuje przykazania, w tym miłość Boża jest naprawdę doskonała. Ten, kto przestrzega przykazań Bożych żyje w prawdzie. Nie wystarczy bowiem wiedzieć, co jest dobre, należy jeszcze do tego dążyć i to realizować. Każdy grzech jest odchodzeniem od Boga i odrzucaniem Jego miłości. Miłość, do jakiej wzywa Jezus, zawsze szuka dobra drugiej osoby, które można odnaleźć jedynie w Bogu. Miłość chrześcijańska rodzi się z prawdy.

W drodze do Emaus uczniowie Jezusa otrzymali opartą na Piśmie lekcję o Bożym wizerunku Mesjasza. Uczniowie zapamiętali poprzedni wizerunek Jezusa, teraz widzą jakby kogoś innego. Jezus przedstawia dowód, ze nie jest duchem- pokazuje zadane podczas ukrzyżowania rany i spożywa pieczoną rybę. Jezus po swoim Zmartwychwstaniu ukazuje się uczniom, aby ich umocnić, gdyż po Jego śmierci przeżywają głęboką rozterkę. Po zmartwychwstaniu uczniowie mogą rozumieć wiele słów i zdarzeń , w jakich uczestniczyli od pierwszego spotkania z Nim. Dopiero teraz będą mogli zrozumieć Pisma, które słyszeli w synagogach, podczas świąt w świątyni. Pismo nie może być zrozumiane bez wiary, a wiara rodzi się bardziej z usłyszanej Ewangelii o zbawieniu, niż z samego czytania Pisma. Wiara wzrasta dzięki lepszemu poznaniu Boga i pełniejszego zrozumienia Pisma Świętego. Nie wystarczy tylko znajomość treści Pisma Świętego, trzeba jeszcze Pismo zrozumieć. Człowiek wierzący może zrozumieć Pisma, a wtedy jego wiara staje się dojrzalsza. Zrozumienie nie polega na zdobyciu wiedzy, ale przede wszystkim na życiu zgodnym ze zrozumianym słowem Boga. Teraz kiedy apostołowie zrozumieli Pisma, mogą przygotować się do wypełnienia wielkiego nakazu misyjnego- wielkiego posłannictwa. Przedstawiając to posłannictwo Łukasz wyjaśnia treść Ewangelii, która będzie głoszona na całym świecie, we wszystkich narodach. Podstawową treścią Ewangelii jest zbawienie ofiarowane przez Boga każdemu człowiekowi, który uwierzy w Jezusa Chrystusa. Zbawienie człowieka pochodzi z przekonania, że Jezus, Syn Boży, umarł za wszystkie grzechy ludzi i odpuszcza je każdemu, kto uwierzy. Bóg oczekuje od każdego człowieka, który przyjmie ten dar, umiłowania Go i naśladowania Jego Syna. Ewangelię jako pierwsi mają usłyszeć mieszkańcy Jerozolimy. Oni byli świadkami śmierci Jezusa i to oni jako pierwsi powinni usłyszeć o Jego zmartwychwstaniu.

Witamy!

Witamy na stronie Parafii Matki Bożej Fatimskiej
w Ciechanowie!

Adres parafii:
ul.Maksymiliana M. Kolbe 39
06-400 Ciechanów
woj. mazowieckie
Dekanat:
ciechanowski-zachodni
tel. 23 672 46 66
e-mail: fatimskaciechanow@wp.pl

Numer konta parafii:
11 8213 0008 2001 0018 5143 0001

Nabożeństwa

Niedziela:
g.8.00, 10.00, 12.00, 18.00
Dzień powszedni:
g.7.00 i 18.00
Adoracja Najświętszego Sakramentu:
czwartki 18:30-19:30
Nabożeństwo Pierwszych Sobót Miesiąca
g.9.00
Apel Fatimski:
Każdego 13. dnia miesiąca
maj – październik g.19.00

Msza za Ojczyznę:
ostatnia niedziela miesiąca g.18:00

Kancelaria parafialna:
Czynna pon.- piąt.
godz.: 16.00-17.00