Słowo na niedzielę 4 grudnia 2022 roku – II Niedziela Adwentu

Iz 11,1-10; Ps 72,1-2.7-8.12-13.17; Rz 15,4-9; Mt 3,1-12

Bóg przez Izajasza zapowiada przyjście Mesjasza, Króla Sprawiedliwego. Pokój zakwitnie, kiedy Pan, Mesjasz przybędzie. Chrystus- Mesjasz zbawia wszystkich ludzi. Wzywa do nawrócenia, bo z Jego przyjściem przybliżyło się królestwo niebieskie.

Klęsce i zagładzie króla Asyrii, jego armii i królestwa Prorok przeciwstawia innego, zwycięskiego króla nowego, mesjańskiego królestwa sprawiedliwości i pokoju, któremu nie będzie potrzebna armia, bo wyposażenie jego i oręż stanowić będzie Duch Boży z pełnią Jego darów. Trzecia zapowiedź przyszłego idealnego króla stanowi dopełnienie dwóch poprzednich: Emmanuela i Księcia Pokoju. Teraz Izajasz nazywa tego władcę gałązką i pędem, które wyrosną z pnia i korzenia Jessego. Jesse jest ojcem króla Dawida. Wskazując wyraźnie na pochodzenie przyszłego władcy z królewskiego rodu Dawida, prorok odwołuje się do początków tej dynastii- do Jessego, gdyż prawdopodobnie chce odciąć się od niegodnych przedstawicieli, jak chociażby król Achaz. Być może chce również powiedzieć, że ten przyszły król nie będzie tylko kolejnym potomkiem na tronie Dawidowym, lecz nowym, idealnym Dawidem, panującym według serca Bożego. Królewski ród Dawida wskutek kataklizmów dziejowych stanie się podobnym do ściętego drzewa. W obrazie gałązki i pędu kryje się zapowiedź, że dynastia Dawida zostanie wcześniej zniszczona i pozbawiona powodów do chluby, ale właśnie wtedy, gdy stanie się podobna do tego ściętego drzewa, Bóg sprawi, że wyrośnie z niej nowe życie. Przyszły król nie będzie opierał swojej władzy na mocy ziemskiej, ale zostanie mu ona dana przez Boga. Jej znakiem jest pełnia darów Bożego ducha. Izajasz wymienia trzy pary tych darów, wśród których przez dwukrotne użycie podkreśla dar znajomości Boga i dar bojaźni Bożej. Napełnienie przyszłego władcy duchem Pana jest nawiązaniem do epoki, kiedy Izrael nie miał jeszcze króla. Wtedy to jego wybrani członkowie byli obdarowywani duchem Bożym ( Mojżesz; Gedeon; Eliasz i Elizeusz), aby kierować narodem i wybawiać go z różnych zagrożeń. Również pierwsi wybrani przez Boga królowie byli napełnieni duchem Bożym ( Salomon- mądrość i rozum; Dawidroztropność i męstwo). W królestwie mesjańskiego władcy będzie panowała sprawiedliwość, troska i miłość do biednych i uciśnionych. Prorok Izajasz ilustruje stan powszechnego ładu, harmonii i pokojowego współistnienia wszystkich ludzi obrazem „złotego wieku”, w którym dzikie i niebezpieczne zwierzęta nie będą stanowić zagrożenie nawet dla bezbronnego dziecka. Obraz ten zapowiada moralną przemianę wszystkich ludzi, którzy na zawsze odwrócą się od zła i przewrotności , aby pełnić wolę Boga. Zwierzęta użyte przez Izajasza są symbolami ludów i narodów. W królestwie mesjańskim , w którym nauka prawdziwego Boga będzie „wielką kartą i konstytucją” , będzie mogło mieszkać razem w idealnej przyjaźni i współpracy wiele różnych narodów o najbardziej odmiennych temperamentach i zwyczajach. Izajasz w tym momencie nawiązuje do obrazu Raju, do pierwszej harmonii, którą człowiek naruszył, a którą Mesjasz przywróci- również w przyrodzie. Psalm 72 jest modlitwą o błogosławieństwo dla króla. Koronację młodego króla (Salomona)uważano za dzieło samego Boga. Z tego przeświadczenia rodziła się prośba o błogosławieństwo dla młodego władcy szczególnie w tym, co dotyczyło poddanych w kwestii sprawiedliwości i pokoju. Autor prosi Boga o przekazanie władzy królowi, by ten, kierując się sprawiedliwością dbał o dobro ludu i bronił biednych przed wyzyskiem możnych. Cały kraj, w którym przeważają góry i pagórki ma się cieszyć pokojem i związanym z nim dobrodziejstwem jako owoc sprawiedliwości. Psalmista mówiąc o „pokoju”, ma na myśli nie tylko brak wojen, ale dobrobyt i szczęście całego królestwa. „Sprawiedliwość” była pojmowana w szerszym zakresie i obejmowała dwa pojęcia: rzetelność i uczciwość w sprawowaniu rządów. W tym psalmie sprawiedliwość przechodzi w dobrobyt. „Sprawiedliwość”, „rzetelność” i „uczciwość” króla, to według psalmisty cechy rządów Boga na ziemi. Psalmista wyraża życzenie, by panowanie króla trwało wiecznie i ogarnęło cały świat, by przyszłe pokolenia doznały dobrodziejstwa jego rządów, by panowaniu jego towarzyszył powszechny dobrobyt. Wewnętrzna łączność króla z Bogiem w życiu codziennym poprzez naśladowanie prawości Pana sprowadzi na cały kraj błogosławieństwo Boże. Wtedy to lud izraelski „zakwitnie”, a król stanie się znany na całym świecie. Sława króla miała dotrzeć do Tarszisz i wysp, znajdujących się na Dalekim Zachodzie, oraz do królów Szeby i Saby mieszkających na Wschodzie. Do tego króla (Salomona) przybywać będą mnogie narody, które przyniosą daninę i dary, a przed królem oddadzą pokłon i będą mu służyły. Psalm jest też zachęta do modlitwy za rządzących. Św. Paweł w Liście do Rzymian stwierdza, że mocni w wierze, do których zalicza także siebie, powinni z cierpliwością wspierać słabszych. Postawa taka wymaga wyrzeczenia się siebie. Nie można jednak pomocy słabym rozumieć w ten sposób, że bezkrytycznie przyjmuje się wszelkie ich zachowania. Paweł jeszcze raz nawołuje do miłości, która jest kluczem do rozwiązywania wszelkich problemów. Ona bowiem obejmuje troskę o cudze, a nie własne dobro. Paweł pokazuje Rzymianom, że Chrystus Pan jest takim przykładem nietroszczenia się o siebie, ale służenia innym. Dla uzasadnienia tej myśli w wierszu 3. przywołuje fragment z Psalmu 69.10 (Urągania tych, którzy Tobie urągali, spadły na mnie). Cierpliwość, łagodność i pomoc wobec słabszych w wierze ma swój cel. Jest nim rzeczywiste dobro poszczególnych osób i ich duchowy wzrost. Stąd według Pawła życzliwość, powinna być przeniknięta roztropnością. Źródłem wiedzy, jak postępować wobec innych, są słowa zawarte w Piśmie świętym. To ono jest źródłem „cierpliwości i pociechy”- tej samej, jakądaje tylko Bóg. Każdy, kto wpatruje się w Chrystusa- odwieczne Słowo Boga Ojca, jest wierny Jego nauce i pragnie jak najlepiej wypełnić Jego wolę. Będzie potrafił tak wybierać, żeby służyło to jedności we wspólnocie i wzrostowi świętości jej członków, czego oznaką jest zgodne oddawanie czci Bogu. Chrystus Pan, działający dla Bożej chwały, czynił wszystko z miłosierdzia dla ludzi- tak dla Żydów, jak i pogan. Na zakończenie dzisiejszego fragmentu św. Paweł jeszcze raz porusza temat współzależności między Żydami i poganami. Wcześniej mówił o udziale pogan w darach łaski, a także uprzywilejowanym miejscu Izraela w historii zbawienia, a teraz wzywa pogan do uznania i wielbienia Bożego miłosierdzia. To właśnie dzięki Bożemu miłosierdziu każdy człowiek otrzymuję wiarę i jest zdolny żyć nadzieją płynącą z tej wiary. Miłosierdzie Boga jest podstawą istnienia wspólnoty wiary , do której Bóg powołuje ludzi grzesznych i słabych. Sprawdzianem tego, czy człowiek rzeczywiście otworzył się na Boże miłosierdzie, jest trwanie w nadziei. Ona sprawia, że każda chwila życia przeniknięta jest wiarą w dobroć Boga i otwartością na Jego dary. Jan Chrzciciel przebywał i nauczał głównie na pustyni. W Piśmie świętym pojęcie pustyni ma wiele znaczeń teologicznych. Bóg wzywał na pustynie ludzi wybranych, aby do nich przemawiać (Mojżesz, Eliasz). Samotność sprzyja modlitwie i obcowaniu z Bogiem, a krajobraz pustyni i jej surowe warunki usposabiają do wyrzeczeń. Stąd u Izraelitów panowało przekonanie, że pustynia jest najlepszym miejscem dla oczyszczenia i przemiany człowieka. Ewangelista Mateusz rozpoczyna opowiadanie o Janie Chrzcicielu od przekazania krótkiego streszczenia jego wystąpień. Przytoczony przez Mateusza tekst z Księgi Izajasza (Iz 40,3) odkrywa cel misji Jana Chrzciciela. Cytat dotyczył powrotu Izraelitów z niewoli babilońskiej (539/538 przed Chrystusem) i ukazuje Boga, który stojąc na czele wojska, prowadzi lud przez pustynię do Ziemi Obiecanej. Bóg po raz kolejny z wielką mocą wkracza w dzieje człowieka. Jan Chrzciciel jest heroldem poprzedzającym nadejście Chrystusa. Prorok Izajasz zapowiadał, że przed przyjściem Syna Bożego zabrzmi „głos wołającego na pustkowiu: <>”. Kilka wieków później Zachariasz, ojciec Jana, usłyszy od anioła o swoim synu: „Wielki będzie przed Panem. Nie będzie pił wina ani sycery, już w łonie swej matki napełniony zostanie Duchem Świętym. Wielu synów Izraela nawróci do Pana, ich Boga. Podążać on będzie przed Nim z duchem i mocą Eliasza, aby serca ojców zwrócić do dzieci, a nieposłusznych- do roztropności sprawiedliwych, aby przysposobić Panu lud w pełni gotowy”. Sposób życia Jana i otrzymane od Boga zadanie upodobniły go do proroka Eliasza. Na podstawie proroctw i nauczania nauczycieli religijnych w Izraelu oczekiwano, że przed Mesjaszem pojawi się Eliasz lub ktoś do niego podobny. Pożywienia Jana było podobne do pokarmu Eliasza, było pożywieniem ludzi biednych. Tak samo strój Jana przypominał ubiór Eliasza i ludzi biednych. Według Judejczyków poganie pragnący przejść na judaizm musieli nawrócić się i poddać obmyciu, ochrzcić się. Według Jana Chrzciciela także potomkowie Abrahama powinni się nawrócić. Konieczne jest porzucenie przestarzałego porządku, czyli nawrócenie, którego znakiem jest chrzest. Jego początkiem jest przebaczenie, pojednanie się człowieka z Bogiem i całkowite otwarcie się na Niego. Misja nadchodzącego Chrystusa będzie podwójna: dokona On definitywnego oczyszczenia ludzkości z grzechu (obraz siekiery oraz omłotu); będzie także chrzcił Duchem Świętym, czyli udzieli ludziom daru Ducha Świętego. Tym samym uświęci swój lud i złączy go mocno z Bogiem. Nauczanie Jana poruszyło wielu ludzi, również faryzeuszów i saduceuszów. Jan wiedział, że niedługo Judejczycy zobaczą Jezusa- Pana- i będą Go słuchali. Jan porównuje siebie do roli niewolnika. Niewolnik nosił sandały swojego pana. Jan uważa, że jest kimś mniejszym niż sługa Jezusa, Jego niewolnik. Jan Chrzciciel to ostatni prorok pierwszego przymierza. Wzywa Judejczyków do odkrycia Boga w swoim życiu i pójścia za Tym, który zanurzy ich w Duchu Świętym- za Jezusem.

Witamy!

Witamy na stronie Parafii Matki Bożej Fatimskiej
w Ciechanowie!

Adres parafii:
ul.Maksymiliana M. Kolbe 39
06-400 Ciechanów
woj. mazowieckie
Dekanat:
ciechanowski-zachodni
tel. 23 672 46 66
e-mail: fatimskaciechanow@wp.pl

Numer konta parafii:
11 8213 0008 2001 0018 5143 0001

Nabożeństwa

Niedziela:
g.8.00, 10.00, 12.00, 18.00
Dzień powszedni:
g.7.00 i 18.00
Adoracja Najświętszego Sakramentu:
czwartki 18:30-19:30
Nabożeństwo Pierwszych Sobót Miesiąca
g.9.00
Apel Fatimski:
Każdego 13. dnia miesiąca
maj – październik g.19.00

Msza za Ojczyznę:
ostatnia niedziela miesiąca g.18:00

Kancelaria parafialna:
Czynna pon.- piąt.
godz.: 16.00-17.00